Hoofdstuk 1: De fles.
“Chris! Kom gauw kijken!” riep Kate blij. Het was een warme zondag en het was bijna zomer. Chris liep de kamer in en zag dat de poes jongen had gekregen. Hij zag Kate de poes voorzichtig aaien. Chris glimlachte. Zijn zusje was tien jaar oud en heel eigenwijs maar als het om de poes ging was ze een engeltje. Chris keek naar de mooie bruine haren van Kate en in de spiegel naar zichzelf. Hijzelf had blond haar dat eigenlijk te lang was en dat alle kanten opsprong. En hij had helderblauwe ogen terwijl Kate glinsterende groene ogen had. Hij leek zo weinig op Kate omdat ze geadopteerd was. Ondanks dat konden ze goed met elkaar opschieten ook al was hij zeven jaar ouder. Misschien was dat juist wel de reden dat ze zo goed met elkaar op konden schieten. Kate zag Chris gewoon als haar grote broer en kwam altijd naar hem toe als er wat was. Behalve als ze een gewond was. Dan ging ze naar hun moeder want Chris wist niets van wonden. Op de een of andere manier bloedde hij nooit. Chris liep naar Kate toe en ging naast haar zitten. De jongen van de poes probeerden allemaal tegelijk te drinken en dat was een heel komisch gezicht. Ze duwden elkaar aan de kant om er bij te kunnen. “Wat lief, jammer dat we ze niet allemaal kunnen houden.” zuchtte Chris. Kate draaide zich om. “Zullen we een spelletje gaan doen?” “Ik ga zwemmen Kate. Dat weet je.” “Ahh… Alsjeblieft?” vroeg Kate en ze keek hem met haar groene ogen smekend aan. Ze wist heel goed dat Chris daar niet tegen kon. “Dat is oneerlijk!” riep Chris met glinsterende ogen. “Nou oké, ga dan maar mee zwemmen.” “Ja!” riep Kate blij en ze rende de trap op om haar spullen te pakken.
Toen ze door het bos liepen dat naar het zwembad leidde zag Kate iets glinsteren in het zonlicht. “Kijk Chris! Daar ligt wat bij de bosjes!” riep ze en ze rende er naartoe. “Kate kom terug!” riep Chris nog maar Kate was al bij de bosjes en haalde een fles tevoorschijn. Eerst leek het alsof er niets in de fles zat maar toen ze beter keek zag ze dat er rook inzat. Ze haalde de dop eraf en de rook kwam eruit. Kate begon te hoesten toen de rook in haar gezicht kwam. Chris rende naar haar toe en klopte op haar rug tot ze stopte met hoesten en vroeg hoe het met haar ging. Kate draaide zich om en keek hem aan en Chris schrok zich rot. Haar irissen waren heel licht blauw geworden en hadden een koude uitstraling. “Het gaat zelfs heel goed met me Chris.” zei ze met een raspende kille stem. Chris deed van schrik een paar stappen achteruit. “Wie ben je?” De blauwe ogen begonnen te glanzen. “Ik heet Yris en ik ben de ijskoningin” Yris stopte even met praten en ging weer verder. “Geef me wat te eten en drinken!” Chris pakte een flesje water uit zijn rugtas en gaf dat. “Ik heb geen eten mee.” zei hij boos. “Dan koop je het maar!” “Waarom zou ik?” Yris keek hem boos aan. Ze knipte in haar vingers en opeens voelde Chris een vreselijke pijn die door zijn hele lichaam ging. Hij viel op de grond en gilde terwijl Yris doorpraatte. “Wees niet zo brutaal tegen me Chris! Ik ben een koningin en ik wil dat je me ook zo behandeld! Als je zo doorgaat krijg je dit gevoel wel vaker. En het is ook niet zo goed voor je zusje. Ik kan alles met haar doen wat ik wil en als je niet oppast, zal het slecht met haar aflopen.” “Hou op!”gilde Chris “Zeg hou op koningin!” “Hou op!!” Yris knipte weer in haar vingers en Chris voelde dat de pijn wegging en dat zijn lichaam weer een beetje ontspande. “Ik zou je makkelijk kunnen vermoorden Chris!” riep ze kwaad. “Waarom doe je dat dan niet!” Yris keek nog steeds boos maar haar woede werd langzaam minder. “Ik heb je nodig Chris. Haal nu eten voor me of je zusje gaat eraan!” Chris stond op en keek haar aan en zag dat ze het echt zou doen. “Maar dan heb je geen lichaam meer.” “Dan neem ik de jouwe Chris!” zei Yris lachend. “Haal nu me eten!” Chris liep het bos uit en kocht een sandwich bij het zwembad. Toen hij terug kwam zag hij Yris op een grote steen zitten. “Dat duurde lang.” zei ze terwijl ze de sandwich uit Chris’ handen graaide. “Ja nou... ik moest nog naar het zwembad lopen en er stond een rij.” zei Chris droog. Toen hij een stukje wegliep knalde er opeens een stem door zijn hoofd. “Je laat een koningin niet wachten!” Chris schrok zich dood en verloor zijn evenwicht. Hij viel tegen een steen en schreeuwde. Chris keek naar zijn schouder die hard tegen de steen aan was gekomen. Zijn arm lag er slap bij en zijn schouder stond raar. Hij draaide zijn hoofd om en keek Yris aan. Die zat hem bedachtzaam aan te kijken. “Heb je dat begrepen?” vroeg Yris gewoon met haar normale stem. Chris dacht na. Hoe moest hij die heks in vredesnaam uit zijn zusjes lichaam krijgen? Toen hij bewoog ging er een felle pijnscheut door zijn schouder. Yris zag het en knipte in haar vingers. Kate viel op de grond en net toen Chris haar wou roepen voelde hij opeens een geweldig sterke kracht binnenin zijn lichaam. “Zo eens even kijken of je een beetje kracht hebt. En of je nu nog zo brutaal bent als ik met je klaar ben.” hoorde hij Yris’ stem binnenin zichzelf zeggen. “Laat me met rust!” “Ik doe niets.” zei Kate bang toen ze aan kwam lopen. “Zit ze nu in jouw lichaam Chris?” Chris gaf geen antwoord. Hij was bezig zich te verzetten tegen Yris en daarvoor moest hij zich concentreren. Net toen hij dacht dat hij haar niet langer kon tegenhouden voelde hij de kracht uit zijn lichaam gaan. Chris knipperde met zijn ogen en keek verward om zich heen. Kate keek goed naar Chris en zag aan zijn ogen dat het nog gewoon haar grote broer was. “Chris!” riep ze blij en ze omhelsde hem. Chris beet zijn lip stuk om niet te schreeuwen van de pijn. “Kate, wil je wat voor me doen?” vroeg hij aarzelend. Hij keek om zich heen maar hij zag niemand anders. “Ja hoor, wat moet ik doen?” Chris aarzelde nog steeds, maar zijn arm begon steeds meer pijn te doen. “Je moet je voet tegen me aan zetten en zo hard mogelijk aan me arm trekken.” zei Chris, en hij zag dat er een bange uitdrukking op haar gezicht kwam. “Doe het maar. Als je het gedaan hebt voel ik me veel beter. Alleen jij kunt daar voor zorgen op dit moment.” Het was maar goed dat Kate altijd op verschillende sporten wou. Daardoor was ze best sterk geworden. Kate knikte en zette haar voet op zijn borstkas en pakte zijn arm met twee handen vast. “Trek door, wat ik ook doe tot hij er net zo uitziet als die andere.” Kate knikte weer en Chris haalde diep adem. “Oké, begin maar”. Kate keek hem even aan, pakte zijn arm steviger vast en trok zo hard ze kon. Chris schreeuwde het uit en wou zijn arm terugtrekken maar ze hield hem goed vast en ging gewoon door. Toen ze opeens een bot voelde verschuiven hield ze op, liet zich op het gras vallen en haalde diep adem. Chris deed zijn ogen open en keek naar zijn schouder. Die zag er rood en dik uit, maar hij zat weer op de goede plek. Hij keek even naar Kate. “Gaat het wel?” vroeg hij schor. Kate ging snel zitten. “Ja, met mij gaat het goed maar hoe gaat het met jou?” vroeg Kate bezorgd. “Het doet pijn maar ik overleef het wel. Kom we gaan naar huis.” Kate knikte en stak haar hand uit. Chris pakte haar hand vast met zijn goede arm en stond langzaam op. “Kate kun je die glazen fles voor me pakken? Die waar de rook inzat?” “Oké” zei ze en ze liep terug naar de bosjes. Even later kwam ze terug met de fles. “Hij is nog heel!” Chris keek naar de fles. “Mooi. Kom we gaan.” Toen ze thuis kwamen zag Chris dat Yris in hun moeders lichaam was gegaan. Toen hij wat wou zeggen werd hij door iets onzichtbaars tegen de muur gegooid. Toen hij schreeuwde lachte Yris. “Denk je dat je sterker bent Chris?” vroeg ze. Kate gilde toe Chris weer tegen een andere muur werd gegooid. Kate rende snel naar hem toe. “Chris gaat het?” Chris hield met zijn hand zijn slechte schouder vast en zei niets. Hij staarde Yris alleen boos aan. “Ik had toch niet gezegd dat je met hem mocht praten?” vroeg Yris vals en Kate werd ook tegen een muur gegooid. De lege fles kletterde op de grond. Yris keek ernaar terwijl Chris naar Kate toe kroop en haar naam riep. “Zo, dus dat was je plan hč?” Yris wees naar de fles en zei zacht iets. De fles brak in duizend stukjes. Chris keek naar Kate en zag dat alles goed met haar was. “Laat me moeder met rust!” zei hij boos. Yris lachte. Kate en Chris kregen kippenvel van haar holle ijslach. “Ze is maar een tussenpersoon Chris.” Hun moeder viel op de grond en Chris voelde weer die grote kracht in zich. “Het lukt je niet nog een keer om me tegen te houden Chris, je bent nog moe van de vorige keer.” hoorde hij Yris binnenin zich lachen. Hij schreeuwde en hij wist dat hij dit gevecht niet zou gaan winnen. Daarom rende hij zo snel als hij kon, ondanks het gevecht en de pijn in zijn schouder, zover mogelijk bij Kate vandaan. Toen hij bij de heuvels van de zee aankwam viel hij uitgeput op de grond neer. Hij voelde niets meer en zag niets meer. Alleen een donkere ruimte en hij kon zich niet bewegen of praten. “Zo voelt het dus als je lichaam door iemand anders word beheerst.” hoorde hij Yris zeggen. Loop naar de hel, dacht Chris boos. “Nou nou wat een taal.” Oh, hou je mond heks! Zo kon hij dus praten. Gewoon door het te denken. Opeens voelde hij een pijn die door zijn hele ziel ging. Hij gilde het uit, maar niemand hoorde het natuurlijk. Behalve Yris natuurlijk. “Als je nog één keer zo’n toon tegen me aanslaat maak ik het nog erger. Je gaat nu mee naar mijn wereld.” Ik wil helemaal niet naar jou wereld! “Nou dan heb je veel pech hč?” lachte ze vals.
Kate sloop dichterbij. Ze liet Chris echt niet aan die heks over. Ze had zelf gevoeld hoe het was als ze in je lichaam zat en het was vreselijk. Kate zag dat Chris zijn armen omhoog deed en iets mompelde. Opeens verscheen er een soort poort. Chris liep er doorheen. Ze gaat weg!, dacht Kate in paniek. Snel rende ze achter Chris aan de poort door. Toen ze aan de andere kant was zag ze alleen maar bomen. Waar is Chris nou? dacht Kate.
Stuur door
Dit is niet OK